Διαδραστική ιστοσελίδα της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα | Interactive Catholic Ecclesia Network in Greece

Κυριακή 11 Ιανουαρίου, Κύκλος 2ος, Κυριακή του Βαπτίσματος του Κυρίου (Μκ. 1,7-11)

 

 

Εκείνο τον καιρό ο Ιωάννης στο κήρυγμά του τόνιζε: «Έρχεται ύστερα από μένα αυτός που είναι πιο ισχυρός και που εγώ δεν είμαι άξιος να σκύψω και να λύσω το λουρί από τα υποδήματά του. Εγώ σας βάφτισα με νερό, εκείνος όμως θα σας βαφτίσει με Άγιο Πνεύμα».

Εκείνες τις μέρες ήρθε ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και βαφτίστηκε στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη. Κι αμέσως, ενώ έβγαινε από το νερό, είδε ν’ ανοίγουν οι ουρανοί, και το Πνεύμα σαν περιστέρι να κατεβαίνει πάνω του. Τότε μια φωνή ακούστηκε από τα ουράνια: «Εσύ είσαι ο αγαπημένος μου Υιός, εσύ είσαι ο εκλεκτός μου».

Λόγος του Κυρίου

 

                   Η σημερινή ευαγγελική περικοπή,  με τρόπο λιτό και λακωνικό, μας αφηγείται την ιστορία του βαπτίσματος του Ιησού (Μκ 1, 9-11) που, όσο φτωχή είναι στον τρόπο έκφρασης, τόσο είναι  πλούσια  από σημαντικά νοήματα που μας προσφέρει.

                  Ας εστιάσουμε την προσοχή μας.

                  Πρώτα στον  Ιωάννη : Ο Βαπτιστής,  με δυο δηλώσεις: "Μετά από μένα έρχεται εκείνος που είναι ισχυρότερος από  ό, τι εγώ”,  “Εγώ σας βαφτίζω στο νερό , αλλά Εκείνος θα σας βαπτίσει με Πνεύμα Άγιο" (Μκ 1,7-8), παρουσιάζει το σκοπό της ύπαρξης και του κηρύγματός του: να προσανατολίσει την προσοχή των ακροατών στον Ιησού. Ο Ιωάννης, χωρίς περιστροφές, λέει ότι το βάπτισμά του είναι μόνο ένα γεγονός προετοιμασίας και εξαγνιστικό με άμεση αναφορά  στην εσχατολογική κρίση του Θεού, που θα αρχίσει μετά τη μεσσιανική εποχή: «Μετά από μένα έρχεται εκείνος που είναι ισχυρότερος από  ό, τι εγώ: Εγώ σας βαφτίζω στο νερό, αλλά Εκείνος θα σας βαπτίσει με Πνεύμα Άγιο» (Μκ 1,7-8).

Έπειτα  στον Ιησού, ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά δημόσια : Ο ευαγγελιστής τον παρουσιάζει με τις δυο διαστάσεις του μυστηρίου του: α) ο άνθρωπος με την ταπεινή καταγωγή «ήρθε από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας»,  και β) ο  Αγαπημένος Υιός του Θεού και Προφήτης: «Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα». Συμφώνα με τον ευαγγελιστή, ο Ιησούς είναι τόσο ο πρωταγωνιστής των γεγονότων, αλλά και ο μοναδικός αποδέκτης της Θεοφανίας: Κι αμέσως, ενώ έβγαινε από το νερό, είδε ν’ ανοίγουν οι ουρανοί, και το Πνεύμα σαν περιστέρι να κατεβαίνει πάνω του. Τότε μια φωνή ακούστηκε από τα ουράνια: «Εσύ είσαι ο αγαπημένος μου Υιός, εσύ είσαι ο εκλεκτός μου».

Στην συνέχεια, στην έκφραση : είδε ν’ ανοίγουν οι ουρανοί. Το άνοιγμα των  ουρανών, η κάθοδος του Πνεύματος, η φωνή από τον ουρανό, τα πάντα συγκλίνουν  στο να υποδείξουν, ότι με την εμφάνιση του Ιησού, αρχίζουν οι Μεσσιανικοί  καιροί. Η παράκληση  του  Ησαΐα  (Ησ 63,19) που είχε απευθύνει κάποτε στο Θεό "Ας ξέσχιζες τους ουρανούς και ας κατέβαινες!", μετά από αιώνες εισακούστηκε. Στα πιο καινούρια βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης διαπίστωναν ότι οι ουρανοί έκλεισαν και φωνή προφήτη δεν ακούγονταν πια.  Μετά από τόση σιωπή οι ουρανοί ξανανοίγουν και το Πνεύμα του Θεού είναι και πάλι ανάμεσα στους  ανθρώπους και θα μιλά, όχι πια μέσω ανθρώπων, των προφητών, αλλά μέσω του Ιησού από τη  Ναζαρέτ, του Υιού του Θεού.

Μια ακόμη παρατήρηση: Το βάπτισμα, που ο Ιησούς έλαβε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή («ένα βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών»), ήταν κάτι που καταρχήν σκανδάλιζε τους πρώτους μαθητές. Πώς ήταν δυνατόν ο Ιησούς να μετρηθεί  μεταξύ των αμαρτωλών;. Η πρώτη κοινότητα, μετά από μεγάλη προσπάθεια και μελέτη της όλης ζωής του Ιησού - από το βάπτισμα μέχρι και την ανάσταση - συνειδητοποίησε ότι το Βάπτισμα που ο Ιησούς έλαβε από τον Ιωάννη, δεν ήταν ένα σημείο μετάνοιας και επανόρθωσης για μια προηγούμενη  εσφαλμένη ζωή, αλλά  η αρχή της δημόσιας αποκάλυψης και  φανέρωσης της ταυτότητας και της αποστολής του Ιησού. Μιας  ζωής που  εκπλήρωσε  τις υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο Ιησούς, λαβαίνοντας το βάπτισμα του Ιωάννη,  δηλώνει ότι συμμετέχει στο κίνημα ανανέωσης και μετάνοιας, αλλαγής νοοτροπίας, που ο Ιωάννης  είχε προκαλέσει με την παρουσία του και τη διδασκαλία του. Με αυτόν τον τρόπο δείχνει την αλληλεγγύη του στους  αμαρτωλούς που περιμένουν τη σωτηρία, και στους ανθρώπους καλής θελήσεως. Δεν αποστασιοποιείται από την ιστορία του λαού του, αντίθετα, με πνεύμα αλληλεγγύης  βυθίζεται, βαπτίζεται, στην ανθρώπινη ιστορία και  την κάνει δική του. Ήδη με αυτή την  πρώτη χειρονομία του, ο Ιησούς αφήνει να φανεί εκείνη η λογική της αλληλεγγύης, που θα εμπνεύσει όλη του τη ζωή, και που τελικά θα του επιτρέψει να ερμηνεύσει και να παρουσιάσει  το θάνατό του, ως το θάνατο " λύτρο για πολλούς ” (Μκ 10, 45).

Τέταρτον : Στο βάπτισμα του Ιησού μπορούμε  να δούμε τις βασικές δομές της χριστιανικής αντίληψης του βαπτίσματος, καθιστά υιούς εν Υιώ,αναθέτει ένα προφητικό έργο, διάδωση του Ευαγγελίου γιαυτο και ενισχύει . με το δώρο του Αγίου Πνεύματος,   αγ. Μάρκος στο ευαγγέλιό του παρουσιάζει και για το πάθος του Ιησού, ως ένα βάπτισμα  τόσο του ίδιου του Ιησού, όσο και του μαθητή του Ιησού, μάλιστα είναι  εκείνο που συνδέει το μαθητή μαζί του. Ο Ιησούς λέει στους μαθητές του και σεις θα «βαφτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ» (Μκ 10,38-39). Όπως ένας είναι ο Ιησούς, ένα είναι το βάπτισμα, μια είναι και η οδός  που πρέπει να διατρεχθεί από το δάσκαλο και το μαθητή, η οδός του πάθους: Ο τρόπος  ύπαρξης του  Ιησού και του μαθητή, δεν διαφέρει, είναι ο ίδιος και για τους  δυο.

Ο Μαθητής : Όπως και ο Χριστός στη γήινη πορεία του χρειάστηκε, αρχίζοντας στις όχθες του Ιορδάνη με το Βάπτισμά του, σταδιακά αντιμετωπίζοντας τη ζωή στην καθημερινότητα της όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσε την ταυτότητά του και ξεδίπλωνε τη δραστηριότητά  του ως  Σωτήρα , έτσι και ο μαθητής  του Ιησού και η κοινότητα των μαθητών του, ξεκινώντας  από  το  βάπτισμά τους ,σταδιακά να συνειδητοποιήσουν  την ταυτότητά τους ως μαθητές του Ιησού και να δώσουν τη μαρτυρία τους  μέσα στην ανθρώπινη ιστορία.

Στο βάφτισμα του Ιησού, αλλά και στο βάπτισμα το δικό μας, έχουμε  τη χαρακτηριστική αντίληψη των σχέσεων Θεού και ανθρώπου, που είναι ακρογωνιαίο λιθάρι της χριστιανικής αντίληψης του Θεού. Ο Θεός κατεβαίνει δίπλα στον άνθρωπο, όχι γιατί ο άνθρωπος έκανε κάτι για να το αξίζει, και  δεν αγνοεί τις αδυναμίες του ανθρώπου, αλλά  επειδή «ευαρεστείται» για να ξαναφέρει τον άνθρωπο στο πραγματικό μεγαλείο του, ώστε ο Θεός να τον προικίσει με  την κοινωνία του. 

 

π.ιμ